Tuesday, October 16, 2012

On contemplating





Kinakalimutan ko na namang muli ang aking sarili. Reverting back to that old selfless times.
 Kasi isa rin diba 'yun sa mga assets ng isang magaling na teacher , o leader?

Minsan kase, medyo may pagkasuplada ang aking kaugalian. Minsan pati , namimis-interpret ng tao ang aking pagkasuplada.Little did they notice na , baka hindi lang ako interesado sa kanila kaya ganun ang kanilang nagiging pagtingin sa akin.

 Friendly naman ako pero mas madalas sa kalimitan, minsan talaga, aloof akong makipag-usap sa mga boring na tao. Inaantok din kase ako sa gitna ng talakayang walang katuturan.(laughs*)

Gagawin ko na ang mga dapat kong isagawa kundi ako rin ang malulugi dahil hindi ako ang aantayin ng panahon. Kelangan , sarili natin mismo ang hahamunin natin.

 Matinding pagsasadaan ng mga mata at paggabay sa paglaglag ng talukap sa mga susunod na pag-aaral.

 Pag-adyain sana tayong lahat.

Wish ko sa mga friends ko ang abundance sa buhay.

Health and wealth... The above post is brought to you by RB Bautista, who loves to share her knowledge on how to earn online. Click here to get to know RB Bautista better. Thanks!

Saturday, October 6, 2012

Quirky tips

Problema: Kayo ay nagmamadali sa isang lakad,(party,binyagan, aanak sa kasal,ballroom) at tipong you are opt to running out of time sa pag-pahid ng manicure na inintensyon nyo pa talagang bilihin para idisplay sa mga okasyong pupuntahan nyo.In short, yung tipo bang mae-eskarol ang inyong pagpapahid ng manicure. Pwede naman ding mag-nail polish sa inyong mga sariling sasakyan-- hindi nga lang maganda ang magiging wakas.( o outcome ) And worse...nakakahiya kung sa public vehicles magpapahid. Kalabisan na rin ang makatanggap ng mga nagtatanong na tingin mula sa mga mata ng  masa. 

Solusyon: Kumuha ng tennis ball mula sa sports gadgets kit, kung wala naman eh pwede na rin ang karaniwang bola na nasa inyong bahay. Kung wala pa rin eh, pagtyagaan ang isang pandak na bote ng sopdrinks na medyo pabilog ang katawan. 
Dun nyo i-mold ang inyong kamao esteh ...kamay.Paharap sa inyo ang mga daliri at presto! Makakapagpahid na kayo ng nail polish(kyutiks, day !)  kahit pa anong usod at lubak ang ma-encounter ng inyong sinasakyan. 
Success 'di ba ?!!

On to the next level.
Power!
RB+



Friday, October 5, 2012

Ask and you will learn...


Having some coffee at the moment while thinking of what to write and share.
And as the memory lane hits back , let me share with you our family escapades experience one Summer     vacation, a few years back. 

So eto na ang kwento. Nagpasya kaming mag-anak na mamasyal sa isang Theme Park sa malayong lugar. Since malayo nga (at new sa senses ng asawa kong kahit papano eh magaling magmaneho at smart sa direksyon ), hindi naiwasang nagkaligaw-ligaw kami. The husband eh, aligagang aligaga sa pagbasa ng map, sa pag-check sa navigator at sa pagsakit sa ulo kumpano kami makakarating sa isang place na totally stranger sa amin. 
Sa madaling salita,medyo naiinis na sya sa sitwasyon. Kako, baket di na lang tayo magtanong. Sagot nya...wag daw.Bakit kako? Basta wag daw. Showing him respect, Sige kako. tutal ikaw naman ang mahihilo kakaikot sa pare parehong ikutan.

Dumating sa puntong mag-a-alas dose na ng tanghali at mukang nagugutom na ang mga kasamang junaknak . Di pa kami nakakausad  .Stressed sa hindi pa pagdating sa lugar na pakay. To think na bago pa kami lumarga ng lakad na yon ay isang buong araw kaming nakipag titigan sa internet para lang sya mapuntahan ng ayos.
Instead na patulan ko pa ang pagka-dismaya nya,
pinasyahan ko ng magtanong. (kahit ang mahigpit na bilin ay wag nga raw.)

Excuse me...ngarag ka na kaya sa kakamaneho.Windang na rin ang mga bulate sa tyan ng mga anak natin kako, no?  So yun ..nung may makita akong passerby...dala ko ang map.Binuksan ko ang bintana ng sasakyan at nagtanong ng may ngiti sa labi. Sinabe naman agad ang direksyon at saktto! Tumama naman. Parang nagdahilan lang nakalabas din kami sa animo maze na daang pinagkasootan namin. Animong na-engkanto lang ? hehehe

"Thank you "...yan na lang ang nasabi ng ngarag na asawa ko sa akin. Ako naman arya ng sermon. Ayaw mo kaseng magtanong.Taas kase ng pride mo. Note: hindi ko sya inaway.(medyo iji-nastify ko lang ang suggestion ko sa kanya sa simula pa lang. )
 And in the end ..."'you are more than welcome" na lang ang nasabi ko para di na humaba ang nasulusyunan ng problema.  

Quick moral lesson: Kung di alam ang isang bagay ...wag mahihiyang magtanong . Wag masyadong ma-pride na parang alam na natin ang lahat . Wala namang masama sa pagtatanong. At hindi kabawasan sa pagkatao ang paggawa non.Karagdagan pa nga.

P.S. And from then on...ultimo sa Supermarket, di lang makita kaagad ang nais bilihin eh..super tanong na sya agad. Lessons learned. Shoot !

Family story.
END

The above post is brought to you by RB Bautista, who helps people earn online. <a href="http://rbbautista1220.blogspot.jp/p/about-rb-bautista.html">Click here to get to know RB Bautista better</a>. Thanks!



Please Like and kindly Share my Page

Ask and you will learn....

Having some coffee at the moment while thinking of what to write and share.
And as the memory lane hits back , let me share with you our family escapades experience one Summer     vacation, a few years back. 

So eto na ang kwento. Nagpasya kaming mag-anak na mamasyal sa isang Theme Park sa malayong lugar. Since malayo nga (at new sa senses ng asawa kong kahit papano eh magaling magmaneho at smart sa direksyon ), hindi naiwasang nagkaligaw-ligaw kami. The husband eh, aligagang aligaga sa pagbasa ng map, sa pag-check sa navigator at sa pagsakit sa ulo kumpano kami makakarating sa isang place na totally stranger sa amin. 
Sa madaling salita,medyo naiinis na sya sa sitwasyon. Kako, baket di na lang tayo magtanong. Sagot nya...wag daw.Bakit kako? Basta wag daw. Showing him respect, Sige kako. tutal ikaw naman ang mahihilo kakaikot sa pare parehong ikutan.

Dumating sa puntong mag-a-alas dose na ng tanghali at mukang nagugutom na ang mga kasamang junaknak . Di pa kami nakakausad  .Stressed sa hindi pa pagdating sa lugar na pakay. To think na bago pa kami lumarga ng lakad na yon ay isang buong araw kaming nakipag titigan sa internet para lang sya mapuntahan ng ayos.
Instead na patulan ko pa ang pagka-dismaya nya,
pinasyahan ko ng magtanong. (kahit ang mahigpit na bilin ay wag nga raw.)

Excuse me...ngarag ka na kaya sa kakamaneho.Windang na rin ang mga bulate sa tyan ng mga anak natin kako, no?  So yun ..nung may makita akong passerby...dala ko ang map.Binuksan ko ang bintana ng sasakyan at nagtanong ng may ngiti sa labi. Sinabe naman agad ang direksyon at saktto! Tumama naman. Parang nagdahilan lang nakalabas din kami sa animo maze na daang pinagkasootan namin. Animong na-engkanto lang ? hehehe

"Thank you "...yan na lang ang nasabi ng ngarag na asawa ko sa akin. Ako naman arya ng sermon. Ayaw mo kaseng magtanong.Taas kase ng pride mo. Note: hindi ko sya inaway.(medyo iji-nastify ko lang ang suggestion ko sa kanya sa simula pa lang. )
 And in the end ..."'you are more than welcome" na lang ang nasabi ko para di na humaba ang nasulusyunan ng problema.  

Quick moral lesson: Kung di alam ang isang bagay ...wag mahihiyang magtanong . Wag masyadong ma-pride na parang alam na natin ang lahat . Wala namang masama sa pagtatanong. At hindi kabawasan sa pagkatao ang paggawa non.Karagdagan pa nga.

P.S. And from then on...ultimo sa Supermarket, di lang makita kaagad ang nais bilihin eh..super tanong na sya agad. Lessons learned. Shoot !

Family story.
END

The above post is brought to you by RB Bautista, who helps people earn online. <a href="http://rbbautista1220.blogspot.jp/p/about-rb-bautista.html">Click here to get to know RB Bautista better</a>. Thanks!